Een blessure maakte noodgedwongen een einde aan Mari’s rockleven, nu noemen collega’s hem ‘dé sportman’

30 jaar lang was drummen Mari’s grootste passie. 17 jaar daarvan speelde hij in zijn laatste band. Tot hij een schouderblessure kreeg en noodgedwongen moest stoppen. Daarmee veranderde zijn leven van rocker naar runner.

Sigaretten, bier en rock & roll tot in de late uurtjes
‘Ik was in mijn ogen muzikant, naast een normale werkbaan, maar ik zat wel een paar keer per week te repeteren. Daarnaast traden we op zo vaak als het kon. Dat ging gepaard met minimaal een pakje sigaretten per dag. Op de dagen dat ik in de kroeg speelde, werden dat al snel twee pakjes. Ook kwam er een best wel ‘stevig potje bier’ bij kijken en kregen we het altijd voor elkaar om als laatste weg te gaan. Op zaterdag kwam ik meestal om zes uur ’s ochtends thuis. Op zondag was ik dan niets waard. Ik lag gewoon de hele dag brak in bed met pijn in m’n handen van het drummen en pijn in m’n hoofd van het bier.’

Mari toen hij drumde in een band.

Einde aan het rockleven
‘Door een schouderblessure moest ik noodgedwongen stoppen met drummen. Ik werd geopereerd. Die operatie zou eigenlijk de hoop moeten geven dat ik weer zou kunnen drummen, maar dat ging niet op het niveau dat ik wilde. Ik was echt heel ziek van het feit dat ik niet meer kon drummen. Het was mijn lust en mijn leven. In mijn hoofd bestonden er ook geen andere hobby’s. Een jaar later zat ik voor het eerst weer naar een livebandje te kijken. Ik ben in een hoekje gaan zitten huilen want ik vond het vreselijk…’

“Sporten? Pfff…waarom zou je dat doen?”

Niet fit
‘Doordat ik was gestopt met roken en drummen veranderde mijn lichaam. Ik kreeg een iets gezetter buikje. Ik voelde mijzelf hierdoor niet prettig en vooral ook niet fit. Na een tijdje dacht ik: “ik kan het wel blijven zeggen in mijn hoofd, maar ik moet hier iets aan doen”. Zo bedacht ik op een dag dat hardlopen in het park bij mij om de hoek misschien wel de oplossing was. Ik wist alleen helemaal niets van hardlopen. Ik had ook geen sportkleding. Want sporten? Pfff…waarom zou je dat doen?’

“Op een paar oude sneakers en in een veel te dikke joggingsbroek ging ik hartje zomer het park in.”

Eerste hardlooprondje een complete deceptie
‘Op een paar oude sneakers en in een veel te dikke joggingsbroek ging ik hartje zomer het park in. Toen ik in het park aan kwam ging ik sprinten. Na ongeveer 200 meter stond ik ongeveer kotsend in de berm. Ik kon dat natuurlijk helemaal niet. Dat park is 1,3 kilometer rond. Dat heb ik écht niet gehaald. Het was een complete deceptie en thuis werd ik behoorlijk uitgelachen. Ze zeiden: “Ja, zie je wel. Niets voor jou dat hardlopen.”‘

“Toen ik de vijf kilometer aantikte liep ik te juichen op straat.”

Doorzetten
‘Toch ben ik de volgende dag weer gegaan. Met het idee: “Nu ga ik iets beter luisteren naar mijn lichaam”. Wat inhield dat ik veel langzamer ging lopen. En toen kwam ik het park rond. Conditioneel gezien was er nog niet zoveel aan de hand. Ik dacht: “Nou, het gaat eigenlijk best oké”. Dus de volgende dag ging ik weer. Iets verder. De dag erna ging ik weer. Iets verder. Ik liep vier kilometer. Vervolgens raakte ik geblesseerd omdat mijn lichaam het hardlopen niet gewend was. Daarna ben ik weer op gaan bouwen vanaf nul door met schemaatjes van een podcast te trainen. Na een behoorlijk aantal weken kon ik vijf kilometer lopen. Toen ik de vijf kilometer aantikte liep ik te juichen op straat: “Dit heb ik gedaan en dit is me gelukt! Vijf kilometer hardlopen!”. Vanaf daar is het alleen maar verder gegaan.’

De Vestingloop
‘Ik schreef me in voor de tien kilometer van De Vestingloop. Een hardloopwedstrijd in mijn eigen stad Den Bosch waar ik geboren en getogen ben. Het was het eerste sportevenement waar ik ooit aan mee zou doen. Ik had nooit verwacht dat dat zou gebeuren.Toen ik aan de start stond was ik zó zenuwachtig. Niet normaal. Ik had geen idee of dit me zou gaan lukken.’

“Mijn vader zou niet hebben geloofd dat ik een medaille had ‘gewonnen.”

Eerste medaille
‘Die eerste medaille in mijn handen voelde supervet! Als ik mijn vader, die er toen niet meer was, had kunnen vertellen dat ik aan het sporten was en een medaille had ‘gewonnen’, dan had hij het ook niet geloofd. Daarna zijn er nog veel medailles achteraan gekomen. Die Vestingloop is de start geweest van mijn hardloopevenementen. Daar heb ik ontdekt hoe tof dat het is. Als ik nu mee doe aan de Vestingloop, dan loop ik ook altijd de 10 kilometer hoewel ik ook voor een andere afstand kan kiezen.’

Bekijk in deze video waarom Mari vindt dat alle hardlopers medailles winnen.

Eigen running crew
Tijdens De Vestingloop ontdekte Mari dat hij hardlopen met andere mensen heel erg leuk vond. Hij keek in de omgeving van Den Bosch wat de mogelijkheden waren om met andere mensen te lopen. Maar loopgroepen en atletiekverenigingen voelde hij zich niet tot aangetrokken. Op internet kwam hij de Running Junkies in Amsterdam tegen. Een running crew waar het sociale aspect voorop staat. Hij besloot de stoute schoenen aan te trekken en ze te mailen: “Hey, ik wil een Running Junkie worden maar ik kan niet iedere week naar Amsterdam komen. Ik wil dat wat jullie doen in Den Bosch opstarten met jullie goedkeuring en jullie concept.” Inmiddels bestaan de Running Junkies Den Bosch zes jaar. “We lopen iedere week op woensdagavond. We hebben geen warming-up, geen cooling down, geen bestuur, geen contributie. We meeten elkaar. Degene die voorop loopt bepaalt de route. Achteraf drinken we een biertje. Moeilijker is het niet.”

De start van Running Junkies Den Bosch zes jaar geleden.

“Andere lopers aanmoedigen is fantastisch om te doen.”

Anderen aanmoedigen
‘Buiten het hardlopen om is er een enorme cohesie in de groep van Running Junkies. Dat plezier van ‘social running’ willen we ook echt uitdragen. Tijdens De Vestingloop staan we daarom op het parcours, maar nog veel meer naast het parcours. We hebben onze eigen ‘cheering zone’. Een aanmoedigingsplek aan het einde van de route. We staan hier de lopers er doorheen te schreeuwen en aan te moedigen met 30 kilo confetti, muziek en aanmoedigingsborden. We kunnen lopers die er helemaal doorheen zitten weer helemaal opbeuren. Dat is niet alleen mooi om te zien, maar ook fantastisch om te doen.’

De Running Junkies in hun Cheering Zone tijdens De Vestingloop.

Start van een hardloopblog
‘Ik heb met drummen echt hele toffe dingen gedaan. Mijn oud-collega muzikanten hebben plakboeken vol met foto’s en krantenknipsels. Ik heb slechts vier foto’s bewaard… Toen ik ontdekte dat ik toffe dingen met hardlopen aan het doen was, besloot ik een digitaal plakboek te maken. Ik startte een blog. Puur voor mezelf. Op een gegeven moment gingen ook wat mensen het lezen en kreeg ik leuke reacties, toen heb ik besloten om er meer tijd in te steken. Er staan gebeurtenissen beschreven waar hardlopen keihard mijn echte leven raakt. Want dat is bij mij wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. Over het algemeen zijn dat vrolijke dingen, maar ook de minder vrolijke dingen probeer ik wél te beschrijven. Wat iemand anders daar dan van vindt, dat vind ik niet zo belangrijk.

“Ik heb de eerste helft van de Marathon van New York met tranen in mijn ogen gelopen. Dat hardlopen brengt dan zoveel.”

Runfluencer
Naast zijn blog en de Running Junkies deelt Mari zijn hardlopende leven actief op Instagram (@maridurieux). Dit valt ook bedrijven op en daarom wordt hij regelmatig benaderd als ‘runfluencer’. Een hardlopende influencer. Dit zorgde er onder andere voor dat hij werd uitgekozen om de Marathon van New York te lopen. “Dat je daar kan en mag lopen is zo bijzonder. Ik heb de eerste helft met zoveel tranen in mijn ogen gelopen. Ik was emotioneel incontinent. Dat vind ik ook niet erg. Dat hardlopen brengt dan zoveel. De tijd vond ik daar ook niet van belang, maar de beleving wél. Daar kan ik nog steeds intens van genieten.”

Bekijk in deze video waarom het lopen van de New York Marathon zo bijzonder was voor Mari.

Van rocker naar runner
‘Ik had niet verwacht dat er ooit een vervanging voor drummen zou komen, maar hardlopen heeft dat absoluut gedaan. Het drummen mis ik wel, maar het muzikanten gedoe eromheen mis ik niet. Muziek maken is een proces wat je met meerdere mensen doet. Gek genoeg is hardlopen dat ook. Dat had ik in het begin niet verwacht. Als ik van een podium afstapte was ik moe en stond ik in een kroeg vol herrie waar een gesprek voeren niet heel makkelijk is. Nu ben ik tijdens het hardlopen onderweg al aan het kletsen met mensen. Ik heb zoveel mensen ontmoet door hardlopen en die contacten zijn blijvend want je komt elkaar iedere keer weer tegen door het hele land.’

Samen tijdens de Zandvoort Circuit Run (FOTO: David Stegenga).

“Dat je heel veel sport wil niet zeggen dat je niet Bourgondisch kan leven.”

Dé sportman
Ik heb sinds een paar maanden een nieuwe werkgever. Mijn collega’s kennen in principe mijn verleden niet heel goed. Ze zien mij nu als ‘dé sportman’. Ze denken: “Ja, die drinkt niet. Die rookt niet.” De eerste keer dat we met z’n allen de kroeg in gingen en ik ook gewoon mee deed zeiden ze: “Huh? Maar dat is toch een sportman!?”. Dat je heel veel sport wil niet zeggen dat je niet Bourgondisch kan leven.’

Het hele interview met Mari bekijk je hier.

De Vestingloop vindt dit jaar plaats op 26 mei. Meer informatie kun je hier vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s