Over het volgen van je dromen, liefde en haat.

Na een lange werkdag als verslaggeefster voor Omroep Brabant op Paaspop besluit ik nog even te blijven hangen. Een van mijn favoriete artiesten, Sam Feldt, treedt namelijk op. Ik ben alleen. Maar dat weerhoud me er niet van om gewoon te gaan.

Terwijl ik in m’n eentje sta te dansen, raak ik aan de praat met een groepje vrienden die zich toch wel afvragen waar de vriendinnen van dat meisje gebleven zijn. Nadat ik uitleg dat ik de hele dag heb gewerkt en dus echt alleen ben, word ik meteen bij de groep betrokken. Hoewel ik hun namen niet weet en bovendien ook maar half iets versta van de gesprekken, ben ik zo toch iets minder alleen. Ik schreeuw in een van de jongens zijn oor dat ik sta te wachten op mijn favoriete liedje van Sam Feldt. Bij het noemen van de titel weet hij niet over welk nummer ik het heb.

Magische sfeer
Even later kijk op mijn horloge en realiseer me dat de show nog 2 minuten duurt. Op dat moment begint de herkenbare melodie van ‘Show me Love’ te spelen. Ik heb maar twee seconden nodig om te concluderen dat dit het liedje is waar ik de hele avond al op sta te wachten. Bij het spelen van het liedje ontstaat er meteen een magische sfeer in de zaal. Ik lach naar de jongen naast me, schreeuw: “Dit is hem!”, en sluit m’n ogen. In de daarop volgende minuten realiseer ik me hoe trots ik ben op de dag die achter me laat. Wie had verwacht dat ik op Paaspop zou staan als verslaggeefster.

‘Als je mijn kleuterjuf zou vertellen dat ik op iedereen afstap om een mooi verhaal te kunnen maken, dan zou ze je niet geloven.’

Ik kan precies 0 noten lezen, maar een artiestenbandje kreeg ik wel haha 😉

Een festival als werkplek.
Dat ik dit weekend een enorm festival mijn werkplek mag noemen, is stiekem namelijk best wel gaaf. Zeker wanneer je op alle plekken mag komen waar je normaal gesproken geen toegang tot hebt als bezoeker. Ik sta vooraan bij het podium, zie alle artiesten en cameraploegen voor mijn neus voorbij komen en maak concerten mee vanuit de coulissen. Maar waar ik uiteindelijk echt zo blij van word is dat ik het voor elkaar heb gekregen om daar te staan. Niet als bezoeker, of barmeisje, maar als verslaggeefster. Want als je mijn kleuterjuf zou vertellen dat ik op iedereen afstap om een mooi verhaal te kunnen maken, dan zou ze je niet geloven. Het meest verlegen en stille meisje van de klas staat daar namelijk te stralen op Paaspop. En ze laat zich bovendien niet tegenhouden door mensen die stom antwoorden of de lolbroek denken te zijn wanneer ze een vlog voor Omroep Brabant probeert op te nemen: “Oh jij bent vast echt zo’n YouTube meisje.” Want dat is namelijk heel makkelijk met video, die stomme mensen knip je er gewoon uit.

“Wil je een hapje? Durf je dat niet aan!?”

Beste vrienden met ‘de meneer van de manege’
Terwijl ‘Show me Love’ verder speelt, denk ik aan de mooie momenten die ik in de afgelopen twee dagen al heb meegemaakt op Paaspop. Meteen denk ik aan de ‘liefde’ van de meneer van de manege (die deze dagen even dient als de plek voor media & artists). Op vrijdagmiddag zag hij me oververhit, gestrestst en met honger en dorst zijn manege binnen stappen nadat ik het hele festivalterrein over had gelopen. Hij zei: “Ik wil niet gemeen zijn, maar jij ziet er niet best uit”. Ik antwoordde: “Nee, zo voel ik me ook niet.” Vervolgens toverde hij met een grote glimlach ergens een banaan, koekjes en cola vandaan. Je kunt je voorstellen dat ik hem eeuwig dankbaar was en dat hij vanaf de eerste minuut mijn beste vriend was.

‘Met de gedachte dat ik nog een kwartier in het donker naar een pendelbus moet lopen inclusief twee tassen en zere voeten begin ik aan mijn reis naar huis.’

Lift naar Tilburg
Na ‘Show me Love’ is het optreden van Sam Feldt afgelopen. Met de gedachte dat ik nog een kwartier in het donker naar een pendelbus moet lopen inclusief twee tassen en zere voeten begin ik aan mijn reis naar huis. Wanneer ik de artiesten/crew uitgang uitloop zie ik een jongen met een koffer staan. Ik spreek hem aan en vraag hem of hij toevallig naar Den Bosch gaat (waar ik de trein moet hebben). Hij antwoordt licht gestrest: “Nee, ik moet m’n vlucht naar Londen halen en daarom super snel naar Tilburg want daar zit m’n manager op me te wachten”. Ik vul voor mezelf in dat hij vast DJ moet zijn en z’n volgende optreden ergens anders in Europa zal hebben diezelfde nacht. Vervolgens vraagt hij of hij me kan helpen door een lift naar Tilburg te geven.

‘En zo begint een heel inspirerend gesprek over het volgen van je dromen om één uur ’s nachts in een klein wit autootje van Schijndel naar Tilburg.’

Dromen realiseren
De jongen in kwestie blijkt 21 jaar en fotograaf te zijn. Brutaal vraag ik hem waarom hij in Londen wordt ingehuurd als daar ook fotografen zijn. Waarop hij op een bescheiden toon antwoordt: “Ik ben een van de beste entertainment fotografen van Nederland”. Ik vraag hem hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen op die leeftijd. En zo begint een heel inspirerend gesprek over het volgen van je dromen om één uur ’s nachts in een klein wit autootje van Schijndel naar Tilburg.

Het is jammer dat ik me niet meer precies kan herinneren wat hij zei, maar waar het op neer kwam is: “Je moet uit je comfortzone gaan, en het gewoon doen. Zoveel mensen zouden meer kunnen dan ze doen. En ja, mensen worden jaloers en hebben overal een mening over, maar je moet je niet tegen laten houden door anderen.” Ik vertel hem over mijn tijd in Spanje en over de beslissing om mijn baan op te zeggen en door te gaan als freelancer. Wanneer we aankomen op station Tilburg zegt hij: “Stuur me maar een berichtje als ik iets voor je kan doen”. Vol energie en inspiratie sla ik de autodeur dicht. Ik realiseer me hoe bijzonder dit gesprek was. Ten eerste omdat het een wildvreemde was, ten tweede omdat we uit het niets een bijzonder gesprek met elkaar hadden.

‘Ik denk dat we die kleine en liefdevolle momenten wat vaker in ons hoofd moeten herhalen om niet te vergeten hoe bijzonder ze zijn en hoe blij ze ons maken.’

Liefde & Haat
Als ik in de trein zit, luister ik opnieuw naar ‘Show me Love’, denk ik even terug aan het moment bij Sam Feldt, de interviews met mensen waar ik enorm om moest lachen, de man van de manege met zijn koekjes en de inspirerende fotograaf. Ja, liefde kreeg ik zeker van mensen die dag.  Weet je wat ik denk? Dat we die kleine en liefdevolle momenten wat vaker in ons hoofd moeten herhalen om niet te vergeten hoe bijzonder ze zijn en hoe blij ze ons maken. En weet je wat? De meningen van de mensen die niet weten waar ze het over hebben, kunnen we er dan net als in mijn vlog, meteen uitknippen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s