Joyce boekte een enkeltje Zambia om met een jongen van Facebook een bedrijf te starten: ‘mensen hadden hun oordeel klaar’ [DEEL 1]

Joyce (24) studeerde Tourism Management bij Breda University of Applied Sciences en een Master in Entrepreneurship in Zweden. Bij terugkomst in Nederland besloot ze niet aan het perfecte plaatje te voldoen en ‘zoals het hoort’ een baan te zoeken. “Ik wil nu niet vastzitten. Ik wil de wereld nog ontdekken”, is wat ze haar omgeving vertelde. En daarmee kwam haar Afrikaanse avontuur ‘The Social Impact Journey’ op haar pad.

“Ik heb altijd in m’n hoofd gehad dat ik iets met ondernemerschap wil gaan doen. Helemaal na die master. Vervolgens kwam ik op Facebook een berichtje tegen van een jongen uit Zambia. Hij had een idee voor een bedrijf en vroeg om hulp om met hem mee te denken. Tijdens mijn master had ik aan zo’n zelfde idee gewerkt. Ik dacht: ‘Ik heb zoveel over dit onderwerp geschreven, ik wil je wel helpen hoor’. Van het een kwam het ander. Op een gegeven moment dachten we: ‘Waarom ga ik niet die kant op?’ Ik heb een ticket geboekt en ben naar Zambia gegaan.”  

“Iedereen om mij heen ging een baan zoeken, want dat hoorde zo. En tsja, ik ging naar Afrika om met een vreemde jongen van Facebook een bedrijf te starten…”


In je blog schreef je vervolgens: ‘Naar Afrika gaan om daar misschien een bedrijf te starten, klinkt een beetje vaag. En heel anders dan: ik ben net afgestudeerd en ik ga op zoek naar een leuke baan om aan m’n carrière te werken’. Kun je dat toelichten?
“Ja, iedereen vond het nogal eh…vreemd. Dapper. Moedig tegelijk. Want ja, het perfect plaatje was natuurlijk niet aan de orde. Iedereen om mij heen ging een baan zoeken, want dat hoorde zo. En tsja, ik ging naar Afrika om met een vreemde jongen van Facebook een bedrijf te starten… hahaha.

Ik snap best dat mensen dat niet helemaal begrepen. Ik heb daar heel veel reacties opgehad. Zo van: ‘Hoe kun je?’ Er werd zelfs tegen mijn ouders gezegd: ‘Hoezo laten jullie je dochter dit doen met een jongen van Facebook?’ Want iedereen dacht natuurlijk: ‘O, die is verliefd op die jongen’. Dat was helemaal niet zo. Hij woonde samen met zijn vriendin. Maar mensen hadden wel een oordeel klaar. En die dachten daar natuurlijk van alles van.

Ik heb een hele tijd gedacht: ‘Het zal wel, laat maar lekker denken. Ik weet wel hoe de vork in de steel zit. Ik doe echt geen domme dingen. Ik loop niet in zeven sloten tegelijk. En als het mis gaat, dan gaat het mis’. Ik heb tegen iedereen gezegd: ‘Joh, ik heb m’n Nederlandse paspoort. Ik kan altijd terug. Ik heb het geld achter de hand om een ticket terug te boeken.’ Iedereen vroeg: ‘Hoe lang ga je weg?’ Ik zei: misschien een maand, misschien drie maanden, of misschien niet meer terug. Ik weet het niet.”

“Ik wil niet achteraf denken: had ik maar, of wat was het geworden als..?”

“Ik dacht: ‘Dit komt op mijn pad en dit wil ik proberen. Ik wil niet achteraf denken: had ik maar of wat was het geworden als…?’

Uiteindelijk ben ik na een maand uit Zambia weg gegaan. Ik voel me heel snel ergens thuis, maar in Lusaka had ik dat niet. Toen dacht ik: ‘Wat voor zin heeft het om hier te blijven zitten op een plek waar ik het eigenlijk niet naar m’n zin heb?’ Het businessplan zou daarnaast zoveel verandert moeten worden om het rendabel te maken dat het heel ver van me af lag.

Toch voelde het helemaal niet als falen op dat moment. We hebben er beiden zoveel van geleerd en het was gewoon echt een levenservaring. Die neemt niemand me meer af.”

En toen?
“Mijn ouders hadden nog kennissen in Tanzania zitten die ondernemers-trainingen geven aan jongeren zodat ze hun eigen bedrijf je kunnen starten. Daar ben ik naartoe gegaan. Ik vond dat zó tof! Ik leerde daar dat je dingen ook op een andere manier dan de Nederlandse manier kunt aanpakken. Onze denkwijze is echt niet altijd de goede en wij kunnen zoveel van hun leren. Samen kwamen we tot zulke leuke dingen.”

“Je zag ze echt zo kijken van: wow, verrek. Daar hebben we nog nooit over nagedacht.”

Van wachten op een berg zonder klanten naar succesvolle koffietours
“Een projectje waar ik mee bezig was waren twee jongens die koffietours wilden gaan organiseren. Een oom van hun had een hele grote koffieplantage. Daar zou je het hele proces van boontje tot koffie leren kennen. Een superleuk idee!

Maar de plantage lag wat verder weg van het centrum, dus je moest er echt van weten. Die jongens zaten daar maar maar op hun bergje op klanten te wachten… Ik zei: ‘Ja maar jongens, dan kun je volgens mij heel lang wachten. Zo werkt het niet…’.

Ik ben een flyer met ze gaan ontwerpen en heb wat sommetjes zoals de kostprijs en het aantal klanten met ze berekend. Het was zo simpel om die rekensommetjes met ze te maken, maar daardoor zó leuk. Je zag ze echt zo kijken van: ‘Wow, verrek. Daar hebben we nog nooit over nagedacht’.

Nu volg ik ze nog steeds op Instagram en zie ik dat ze elke keer klanten hebben. Dat is zo grappig om te zien. Je deelt gewoon de kennis en de logica die je hebt en daar kun je zoveel mee bereiken. Dat vind ik echt heel tof. Het geeft zoveel voldoening!”

Een wel heel simpele oplossing
“In Zambia was een jongen die chili in een potje maakte. Een soort sambal. Hem vergeet ik echt nóóit meer. Op een gegeven moment zei hij: ‘Ik weet niet zo goed wat m’n kostprijs is, want de ene keer krijg ik meer chili van de vrouw op de markt dan de andere keer. En ik weet niet precies hoeveel olie erbij moet’. Dus mijn vader, die op dat moment ook in Zambia was, zei: ‘Heb je een weegschaal?’ Hij keek me aan en zei: ‘Nee? Nee, die heb ik eigenlijk niet…’ Een week later kregen we een WhatsAppje: ‘Ik heb een weegschaal gekocht. Het gaat nu echt vet goed!’ Dat vind ik zó mooi. Daar word je zó blij van.”

“Jouw kennis kan echt een verschil maken zonder dat je de wijze westerling hoeft uit te hangen.”

Wanneer vind jij dat je succesvol bent?
“Mijn doel is om voor mijn dertigste een eigen social enterprise (een bedrijf met een maatschappelijke impact) ‘up and running’ te hebben. Ik zie dit nu als een groot experiment van ontdekken, proberen, mensen leren kennen en mezelf leren kennen. Dat leidt er uiteindelijk denk ik toe dat ik m’n doel kan bereiken. Ik vind mezelf succesvol als ik een bedrijf heb waar ik mezelf en anderen mee kan helpen. Dat hoeft echt niet persé in Afrika te zijn, maar mijn bedrijf moet de wereld wel een stukje mooier maken. Ik wil heel graag de ervaring aan andere mensen geven dat je met jouw kennis echt een verschil kan maken zonder dat je de wijze westerling hoeft uit te hangen.”

The Social Impact Journey
Ondanks dat Joyce besloot om het idee met Daliso in Zambia niet door te zetten, bracht het haar wel tot Tanzania. Ze heeft daar ervaren dat je door kennis te delen veel kunt veranderen. Ook op lange termijn. Daarom organiseert ze nu reizen naar Afrika waarbij ze Westerse en Afrikaanse ondernemers van elkaar laat leren, inspireren en motiveren. Meer informatie kun je hier vinden.

Dit is deel één van Joyce haar verhaal. Het tweede deel volgt snel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s